Mart 2008
Aylık Arşiv
Cum 14 Mart 2008
kaos tarafından
Türk Masallari kategorisine gönderilmiştir.
1 Yorum
BIRINCI ŞEYHIN OYKUSU
Birinci şeyh şunları anlatmış:
Bil ki ey yüce ifrit, şu gördüğün ceylan, benim amcanım kızıydı
1; ve benim etim, kanım gibiydi. Onunla daha pek gençken evlendim
ve birlikte otuz yıl yaşadık. Allah ondan çocuk sahibi olmamı istemedi.
Bunun üzerine bir cariye edindim. Allah’ın lütfuyla bana dolunay
kadar güzel bir oğlan çocuğu doğurdu; hoş gözleri, birleşik
kaşları ve kusursuz bîr yapısı vardı. Yavaş yavaş on beş yaşında bir
delikanlı oluncaya kadar büyüdü. O sırada önemli bir iş için uzak
bir kente gitmek zorunda kaldım.
Amcamın kızı, şurada gördüğünüz ceylan, çocukluğundan beri
büyücülüğe ve sihir sanatına kendini kaptırmış imiş; sihirbazlık bil-
gisiyle, oğlumu buzağıya, annesi olan cariyeyi de ineğe dönüştürmüş;
sonra da bunları çobanımızın bakımına terk etmiş.
Ben, uzun bir süre geçtikten sonra geziden döndüm. Oğlumdan
ve annesinden haber sordum; amcamın kızı bana, “Cariye öldü;
oğlun kaçtı; nereye gittiğini bilmiyorum” dedi.
Bütün bir yılı, yüreğimin acısıyla, gözüm yaşlı geçirdim.
O yılın kurban bayramı gelince, çobandan, bana semiz bir inek
ayırmasını söyledim; bana iyice semiz bir inek getirdi -ama bu, şu
ceylanın büyülediği cariyemdi- yenlerimi kıvırdım, giysimin eteklerini
topladım ve bıçak elde, ineği kurban etmeye hazırlandım. Birdenbire
bu inek inlemeye ve alabildiğine gözyaşları dökmeye başladı.
Bunu görünce duraksadım; onu kurban etmesini çobandan iste-
dim. isteğimi yerine getirdi; sonra da derisini yüzdü. Ama onda ne
et ne de yağ bulduk; sadece deri ve kemikten oluşmuştu, O vakit,
bunu kurban ettiğime pişman oldum; ama pişmanlık neyime yarayacaktı?
Bunun üzerine onu çobana verdim ve dedim ki, “Bana iyice
yağlanmış bir buzağı getir!” O da bana büyüyle buzağı haline getirilmiş
oğlumu getirdi.
(more…)
Per 13 Mart 2008
kaos tarafından
Türk Masallari kategorisine gönderilmiştir.
[4] Yorum
Ey bahtı güzel şahım, vaktiyle tacirler içinde, pek çok serveti
ve tüm ülkelerde ticari ilişkileri olan bir tacir varmış.
Bir gün, atına atlayıp işinin gerektirdiği bir yere gitmek üzere
yola çıkmış. Sıcak pek fazla olduğundan, bir ağacın altında oturmuş;
elini azık torbasına sokarak oradan birkaç lokmalık yemek ve hurma
çıkarmış; hurmaları yiyip bitirince çekirdeklerini ileriye fırlatmış;
ama birdenbire önünde uzun boylu bir ifrit belirmiş ve kılıcını
sıyırarak tacire yaklaşmış ve haykırmış; “Ayağa kalk, çocuğumu öldürdüğün
gibi ben de seni öldüreceğim!” demiş. Tacir, ona “Ben senin
çocuğunu nasıl öldürebilirim?” diye sorunca* ifrit, “Hurmalarıyiyince
çekirdeklerini fırlattın. Çekirdekler oğlumun göğsüne çarptı;
onu yaraladı ve hemen oracıkta öldü” demiş. Bunun üzerine tacir ifrite,
“Bil ki ey yüce ifrit! Ben inanç sahibi bîr insanım, yalan nedir
bilmem ve de çok zenginimdir; çocuklarım ve bîr de eşim var. Sonra,
evimde bana emanet edilmiş mallar bulunuyor.
(more…)
Çar 12 Mart 2008
kaos tarafından
Türk Masallari kategorisine gönderilmiştir.
[26] Yorum
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir karı koca varmış.
Bu karı kocanın bir kızı olmuş. Kız, elbebek gülbebek büyütülmüş, ama hiç iş öğrenememiş. Bunun için adına Tembel Kız denilmiş.
(more…)
Çar 12 Mart 2008
kaos tarafından
Türk Masallari kategorisine gönderilmiştir.
[3] Yorum
Masal bu ya, uzak bir ülkede, kara bulutların karamsarlık yağdırdığı yüzyıllar yaşanırmış. Kara bulutların arasından güneş bir yolunu bulup görünemezmiş bir türlü. O ülkede doğan hayvanlar olsun, insanlar olsun hiç güneş yüzü görmeden ölür gidermişler.
Yalnız bir söylence içinde geçermiş güneşin adı. Bunun için de kimse güneşin varlığına inanmazmış… Bu karanlık ülkede herkes birbirine kızar, arkasından konuşur, kavga ederek yaşamlarını sürdürürmüşler. Bu sıkıcı yaşam biçiminden, insanlar mutsuzmuşlar. Yüzlerinden düşen bin parça olurmuş. Sokakta yürüyenler sıkça görünmezmiş. Tek tük asık yüzlü insanların, paltolarının yakasını kaldırarak saçakların altından hızla ilerlediği görülürmüş ama; genelde sokaklar boş, ıslak ve karanlıkmış.
vYalnız başı boş aylakça dolaşan hayvanlar varmış. Evlerin kepenkleri çoğu zaman kapalı dururmuş. İçeriden ara sıra ağıt, ya da yas çığlıkları duyulurmuş. Bu karamsar, ıslak ve çamurlu ülkenin uzak bir köşesinde, bir bahçe içindeki kulübede, tek başına yaşıyan bir adamcağız varmış. Evinden pek çıkmaz, kimseyle konuşmaz, kitap okur ya da bahçesi ile uğraşırmış. Aslında zamanının çoğunu bahçesinde geçirirmiş. Amacı bahçedeki balçığı temizleyip, kara toprak üzerinde çim ve çiçek yetiştirmekmiş.
Söylenceye göre; yeşillik, güneşi geri getirecekmiş. Söylence belki de doğrudur diye, sabahları erkenden kalkar, bahçeyi balçıktan temizlemek için saatlerce uğraşırmış. Bu çok zor bir işmiş. Sürekli yağan yağmur altında çamurları temizlemek için harcanan çaba, bir başka çamur ve pis su göleti oluşturmaktan öteye gitmiyormuş.
(more…)
Çar 12 Mart 2008
kaos tarafından
Türk Masallari kategorisine gönderilmiştir.
[3] Yorum
Bil ki kızım, bir zamanlar büyük zenginlikleri ve sürü hayvanları
olan bir tacir varmış. Bu tacir evliymiş, çocuk sahibiymiş. Yüce
Tanrı ona kuşların ve hayvanların dilinden anlama yeteneği de vermiş.
Bu tacirin ev yeri, nehir kıyısında verimli bir toprakmış ve çiftliğinde
bir eşek ile bir öküz varmış.
(more…)
Sal 11 Mart 2008
kaos tarafından
Türk Masallari kategorisine gönderilmiştir.
[4] Yorum
- Hey baksana bana! Ben güzel miyim?
- Niye sordun?
- Merak ediiyorum. Çirkin mi yoksa güzel miyim?
- Güzelliğin yorumu bakana göre değişir. Ben seni güzel bulabilirim ama bir başkası seni itici ve sevimsiz bulabilir.
- Nasıl olur bu?
- Nasıl baktığına, seni nasıl yorumladığına göre değişir. Sende beklediğini bulabilirse sana yakın olur. Yoksa senden bucak bucak kaçar, istemez seni.
Bu sözleri söyledikten sonra, kendinden emin bir tavırla gözlerini yumdu, başını ön ayaklarının arasına sokup, kaldığı yerden uykusunu sürdürdü. Karşısındaki yerinde duramıyordu. Küçücük pencesini uzatıp yavaşça ona dokundu. Birden gözlerini açtı.
(more…)
Sal 11 Mart 2008
kaos tarafından
Türk Masallari kategorisine gönderilmiştir.
[7] Yorum
Dedem Korkut’un dediği gibi: Yıllar önce, develer tellal iken, ben babamın beşiğini sallar iken, doğruluklar ülkesinde insanlar mutluluk içinde yaşaryormuşlar. Tüm insanları mutlu etmenin yolunu bulmuş olduğu için herkes Kral’ı çok seviyormuş.
Bu ülkede herkes gücünün yettiği kadar çalışırmış. Toplanan gelirden gereksinimleri kadar pay alırmış. Ülkede herkes canla başla çalışırken yalnız Kral çalışmaz, çalışanların ürettiğini satıp gelir toplama işini üstlenerek çalışmalara katkıda bulunurmuş. Kral toplanan gelirin dağıtımını kendi yönetir, haksızlık olmamasına özen gösterirmiş.
Bir gün ülkeye tembel bir adam gelmiş. Ülkeyi çok sevmiş. Ülkede yaşamak için Kral’dan izin istemiş. Kral, yaşamla ilgili tüm kuralları anlatmış. Bu kurallara uyduğu sürece ülkede yaşayabileceğini söylemiş. Yabancı adam ülkeye kabul edilince, sevinç içinde Kral’ın yanından ayrılmış ve yeni ülkesinde diğer insanlar gibi yaşamaya başlamış.
(more…)
Sal 11 Mart 2008
kaos tarafından
Asya Masalları kategorisine gönderilmiştir.
1 Yorum
Bir zamanlar çobanların sürülerini otlattığı yamaçların yakınında bir kurt yaşarmış. Kendi alanındaki bütün hayvanları avlarmış. Ağzını sürebildiği tek bir av bile kalmayınca ister istemez çobanların sürüsüne göz dikmiş, oradan medet ummaya başlamış.
Ama bu işi nasıl yapacağını da ince ince planlamış. Önce bir çoban kıyafeti bulmuş, giymiş. Şapkasını gözlerine kadar indirip sürüye yaklaşmaya, biraz uzaktan olup bitenleri gözleyip uygun anı beklemeye başlamış.
Gerçekten de bir süre sonra çoban ağacın altında yemeğini yemiş, yere serdiği ceketinin üzerine kıvrılmış. Yardımcısına, sürüye dikkat etmesini söyleyip uyumaya başlamış.
Yardımcısı büyük köpeğin önüne bir kemik fırlatıp sırtını ağaca dayamış, sürüden gözünü ayırmamasını tembihleyip bir süre sonra oturduğu yerde şekerleme yapmaya başlamış.
Büyük köpek küçük köpeğe bir iki homurdanmış, “biraz işim var, sürü sana emanet” deyip çalılıkların arasına girmiş. Kemiğini kemirip, sonra da uykuya dalmış.
Herkes uyur da küçük köpek uyumaz mı? Çevreye bakmış. Uzaktan kurdu görmüş aslında, ama kıyafetinden ötürü insan sandığı bu yabancıdan tehlike gelmeyeceğini düşündüğünden o da yummuş gözlerini.
“İşte beklediğim an” diye sevinmiş kurt. Usulca sürüye yaklaşmış. Elindeki sopayı sallayarak koca sürüyü kendi topraklarına doğru götürmüş.
(more…)
Pts 10 Mart 2008
kaos tarafından
Asya Masalları kategorisine gönderilmiştir.
[2] Yorum
Küçücük yeni doğmuş bir kurt yavrusu, yuvarlanır gibi emekleyerek, yere uzanmış annesinin yanına gitmiş. Diğer kardeşlerine aldırmadan, açık ağzıyla, ucundan süt sızan bir memeye ulaşmış. Başlamış çok, çok emmeye. Anne kurt,
- “Yavrularım tedirgin olmasın”, diye sessizce duruyormuş. Baba kurtsa biraz ileride sivri kulaklarını dikmiş çevreyi kolluyormuş. Kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırmış, çevresine bakarken dişlerini gösterip hırlıyormuş. Baba kurdun amacı, anne yavrularını beslerken, onları çevreden gelebilecek olası bir tehlikeden korumakmış. Arada başını göğe doğru uzatıp, arka ayaklarının üzerine çömelir, uzun uzun ulurmuş. Öyle uzun ve ürpertici bir uluması varmış ki, çevredeki hayvanlar sesi duyunca korkar, yuvalarına saklanıp titreyerek ulumanın bitmesini beklermiş. Kolaysa birisi kurt yavrularının yanına yaklaşmaya çalışsın. Baba kurt, onun üzerine saldırır, hemen oracıkta parçalarmış. Kurdun çevresine korku salmasının en büyük nedeni, yavrularını korumakmış.
Kurt yavruları tehlikeden uzak, Dünya’nın acımasızlığını bile anlamadan, anne ve babalarının koruyucu gölgesinde büyümeye başlamışlar. Kah birbirleriyle oynaşır, kah kovalamaca oynayıp, zaman geçirirmişler. Anneleri tüylerini yalarken gözlerini yumar, mutluluk içinde uykuya dalarmışlar.
(more…)
Pts 10 Mart 2008
kaos tarafından
Asya Masalları kategorisine gönderilmiştir.
[7] Yorum
Ali akıllı, büyüklerine saygılı ve sevimli bir çocukmuş. Her açıdan güzelliklerle dolu bu çocuğun, küçük bir kusuru varmış. Ali pek çok çocuk gibi oyun oynamayı çok seviyormuş. Hangi çocuk oyun oynamayı sevmez ki? Ama Ali, oyundan başka hiçbir şey yapmak istemiyormuş. Kendisinden, bir iş istediğinde “Yapmam” demiyormuş ama hiç bir işi yaptığı da görülmemiş.
Diyelim babası:
- Gidip bakkaldan ekmek alır mısın?
Dediğinde, hemen giyinip evden çıkıyor, bakkala değin koşarak gidip, ekmeği alıyormuş. Bakkaldan dönerken, çoğu zaman top oynayan çocuklara katılıyor, aldığı ekmeği oyun alanında bir kenarda unutup, eve çok geç ve eli boş dönüyormuş. Bunu yalnız ekmek alırken yapmıyormuş aslında. Hemen her işi, bunun gibi; ya yarım yapıyor, ya da hiç bitiremiyormuş.
Her işi böyle olunca, doğal olarak ödevlerini yaparken de aynı davranışı gösteriyormuş. Ödev yaparken oyuna dalıp, unutuveriyormuş dersini. Annesi de, babası da onu bu huyundan vaz geçirmek için çok uğraşmışlar ama başaramamışlar. Ali hep bildiği gibi davranmış.
Bir gün hava çok güzel ve güneşli olmasına karşın, annesi Ali’nin sokakta diğer çocuklarla oyun oynamasına izin vermemiş.
- Önce ödevini yapacaksın. diye diretmiş.
Ali istemediği halde, odasının yolunu tutmuş. Yüzünü asıp, masanın başına oturmuş. Defterini ve kitaplarını açmış isteksizce. Saati de tam karşısına gelecek biçimde yerleştirmiş. Kocaman çalar saatin tik tak sesleri arasında ödevini yapmaya başlamış.
Kitabından bir sözcük okumuş, onu defterine yazmadan saate bakmış “İlerliyor mu?” diye. Saatten tik tak sesleri geliyor ama akrep de yelkovan da ilerlemiyor, yerinde sayıyormuş. Sanki Ali’yle alay eder gibi çalışma süresinin uzamasını istiyormuş, hem de gülerek. Ali dayanamayıp söylenmeye başlamış:
(more…)
« Previous Page — Next Page »